همسرم این را می گوید و چنان با عصبانیت دستش را تکان می دهد که خون از بینی این قهرمان خیالی سرازیر می شود و او بی هیچ پوزشی چنان با کینه بسته ی دستمال کاغذی را به سوی من دراز می کند که انگار من دستور کشتار را صادر کرده ام! او به ویدیو اشاره می کند و می گوید باید جلوی شان را بگیری… نباید بگذاری این عوضی ها بچه های ما را بکشند!

با تکه ای دستمال کاغذی در بینی و کوله باری از گناهی موهوم بر دوش، رو به روی کامپیوترم می نشینم و در حالی که به سیگار پک می زنم به این فکر می کنم آیا کاری از من ساخته است؟ اما همچنان صدایش را می شنوم که می گوید:” روزهایی که درس می دادی و در بین حرف هایت دانشجوها را به اعتراض دعوت می کردی باید فکر کشته شدن شان را هم می کردی… زمانی که من سر کلاس از تو پرسیدم چاره چیست و تو جواب دادی دگرگونی باید می گفتی دگرگونی هزینه هم دارد… زمانی که از آزادی می نوشتی و مردم را برای رسیدن به آزادی تشویق می کردی باید به آنها می گفتی که ممکن است کشته شوند.” از خودم می پرسم آیا لازم بود بگویم؟ آیا خودشان نمی دانستند؟! انگار که صدای ذهنم را شنیده باشد می گوید: چرا به آنها نگفتی باید بکشند تا کشته نشوند.

و از همین جا است که جدال من با او آغاز می شود. او به عنوان کسی که در دوران دانشجویی طعم خشونت جمهوری اسلامی را کشیده است ادعا می کند توان کشتن هر یک از این بسیجی ها یا لباس شخصی ها را دارد؛ و در برابر، من دارم تلاش می کنم او را متقاعد کنم اگرچه با خشونت از سوی آزادیخواهان مخالفتی ندارم و در ته دل از آن استقبال می کنم ولی بر این باور هستم اگر جنبش آزادیخواهی به خشونت روی بیاورد با شدت بیشتری سرکوب خواهد شد.

او در پاسخ می گوید اگر بسیجی ها و پاسدارها بفهمند ممکن است کشته شوند جرات خشونت نخواهند داشت. برای اثبات ادعایش یک ویدیو از یوتوب را به من نشان می دهد که تظاهرکنندگان به آسانی اجازه می دهند کسی که به سوی یک جوان شلیک کرده و او را کشته است به آسانی فرار کند و آنها فقط شعار می دهند. ویدیوی دیگری را نشان می دهد که مردم دارند به پلیس کتک خورده پناه می دهند و او همانی است که تا چند دقیقه قبل همین مردم را زیر باد کتک گرفته بود! وانمود می کنم خوابیده ام. می دانم که می داند بیدارم اما تکان نمی خورم و تا خود صبح به این مساله فکر می کنم که چه کنم تا آنها نمیرند!

باید راهی وجود داشته باشد… می دانم راهی وجود دارد!

بی تردید هنوز راه های بسیاری را نیازموده ایم و هنوز پیشنهادهای بر زبان نیامده بسیاری در ذهن های هر یک از ما وجود دارد که یا شهامت بر زبان آوردنش را نداشته ایم و یا جایی برای مطرح کردن آنها نیافته ایم. حال چه باید کرد همچنان صبر کنیم تا پیشنهادی ارایه شود و به دفاع از آن بپردازیم یا آن را مورد حمله قرار دهیم؟! پس خودمان چه… آیا خود ما در این مبارزه هیچ کاره هستیم و باید منتظر باشیم یک فرد شناخته شده پیشنهادی مطرح کند؟! آیا جنبشی که قرار است مردمی باشد نباید راه خود را از بین مردم انتخاب کند؟ اشتباه نشود… در پی نفی نیاز به وجود یک رهبر برای هماهنگ کردن فعالیت ها نیستم ولی به این نیز باور دارم که ما- به ویژه آنهایی که در داخل ایران هستند- می توانیم راهکارهایی برای گریز از این رکود بیابیم.

به دو دلیل به روی آزادیخواهان درون ایران تاکید می کنم: نخست این که دوستانی که در خارج از کشور هستند با مردم کوچه و بازار در تماس نیستند و حتا کسی مثل خود من که بیش از هفت سال از خروجش از ایران نمی گذرد با بسیاری از مسایل بیگانه شده است و دیگر آنها را درک نمی کند. دلیل دوم این است که هر پیشنهادی که به ذهن ما خارج نشینان برسد با اتهام این که “شما شرایط داخل را درک نمی کنید” مواجه شده، مورد پذیرش چندانی قرار نمی گیرد. این که آیا این اتهام درست است یا نه در حال حاضر اهمیت چندانی ندارد چرا که مساله اصلی رسیدن به یک هماهنگی چه در داخل و چه در خارج از کشور است.

اما هدف از نگارش این نوشته چیست؟ تصور کنید- نمی گویم چنین چیزی وجود دارد- فقط تصور کنید گروهی در پی بررسی پیشنهادها در جهت از رخوت به در آوردن جنبش آزادیخواهی هستند و می خواهند همه ی این پیشنهادها را به شکل یک همه پرسی اینترنتی در برابر افکار عمومی قرار دهند تا هر کدام که بیشتر مورد پذیرش قرار گرفت به شکل جدی در دستور کار جنبش قرار گیرد و همه افرادی که به هر شکل داعیه رهبری جنبش را دارند یا طرفداران شان آنها را شایسته رهبری می دانند از آن پیشنهاد حمایت کنند تا شاید دوباره به شرایطی که در سیاست آن را وضعیت انقلابی می نامند نزدیک شویم.

با توجه به آن چه گفته شد از همه ی نویسندگان وبلاگ ها، چه در داخل و چه خارج از کشور، و یا هر کسی که به گونه ای به اینترنت دسترسی دارد دعوت می کنم به بازی وبلاگی “گام بعدی” بپیوندند و بنویسند که از دید ایشان در شرایط کنونی و در آینده نزدیک چه گامی برای نزدیک شدن به روز سقوط جمهوری اسلامی می توان برداشت.

باز هم تاکید می کنم گروهی که از آن نام بردم لزوما وجود خارجی ندارد ولی کسی چه می داند… شاید هنوز باشند کسانی که خسته نشده اند و در جستجوی ایده های نو هستند!

اما همه مان می دانیم- و به روی خودمان هم نمی آوریم- که دلیل بیشتر این دعواها و دشمنی ها، خودخواهی های مان است. نمی خواهیم بپذیریم که می شود دشمن جمهوری اسلامی بود ولی دیدگاهی متفاوت داشت. می خواهیم پیش از پیروزی همه را طرفدار خودمان بکنیم- یا بدانیم- که به گاه پیروزی بتوانیم با خیالی راحت آن را به خود نسبت دهیم! خسته شدم از بس شنیدم این ارزشی است، آن بسیچی است. برای من ارزشی کسی است نمی گذارد دوستی مان و اتحادمان بر علیه رژیم ادامه پیدا کند. همه ی ما در روزهایی که مردم درون ایران بر علیه دیکتاتوری فریاد می زدند و خیابان ها را می لرزاندند یا در کنارشان بودیم و یا در خارج از کشور به خودمان افتخار می کردیم که چنین مردمانی داریم اما حالا همه ی آن مردم را ترسو می دانیم و خودمان را که به پشت کامپیوترهای مان پناه برده ایم مبارز می دانیم. باید به خودمان نهیب بزنیم که ما را چه شده است! باید از شرم در هزاران پستو پنهان شویم که جنبش آزادیخواهی را با این خط کشی ها به نابودی کشانده ایم. با تعارض فکری و بحث در مورد عملکرد دیگر گروه های مخالف رژیم مشکلی ندارم، این موضوع من را دیوانه می کند که داریم بین خودمان دشمنی ایجاد می کنیم. برای من هرکسی با هر عقیده ای که علیه جمهوری اسلامی موضع بگیرد قابل احترام است. برای من جمهوری خواه یا سلطنت طلب به یک اندازه احترام دارند حتا اگر خودم با هر دو مخالف باشم و در گفتگوهای دوستانه و یا در مینیمال هایم سر به سرشان بگذارم!

زمان به سرعت دارد می گذرد ولی ما در این توهم هستیم که تا ابد برای پیروزی بر رژیم وقت داریم! زمانی نمانده است ما برای نوادگان مان نمی جنگیم و یا اگر برای آنها هم می جنگیم باید خودمان هم آزادی را بچشیم و از آن در کشور خودمان لذت ببریم. پیر می شویم بی آن که بفهمیم. نخستین بار که شعاری را بر علیه رژیم روی دیوار نوشتم یک نوجوان سیزده ساله بودم که می پنداشتم همان شعار- که دست بر قضا برای سال ها روی آن دیوار ماند و کسی نتوانست آن را پاک کند- می تواند جمهوری اسلامی را سرنگون کند! اما اکنون سی سال گذشته است و هنوز اتفاقی رخ نداده است! فکر می کنید همیشه جوان خواهید ماند و زمان خواهید داشت؟! فکر می کنید کسی برای شما استثنا قایل می شود و اجازه می دهد بعد از این دعواهای بی دلیل و خودخواهانه سراغ رژیم بروید؟! فکر می کنید شاید رژیم خودش دست از جنایت برخواهد داشت و از شما تقاضا خواهد کرد که دوستان و همفکران تان را بیاورید و جای او را بگیرید؟! نه… خودت هم می دانی که چنین نیست… خودت هم می دانی که باید کاری کرد و باز خودت می دانی با این دشمنی ها به جایی نخواهیم رسید. اکنون زمان سرنگونی رژیم است؛ پس از پیروزی، در یک انتخابات آزاد با وجود احزاب سیاسی مختلف سرنوشت کشور را روشن خواهیم کرد. این است آزادی… از این نترس که شاید اندیشه ای که خودت را به آن متصل می دانی نتواند به پیروزی رسد… مهم این است که پس از پیروزی بتوانی احساس کنی آزاد هستی و اگرچه سیستم سیاسی ای که تو دوست داشته ای روی کار نیامده است ولی در همین شرایط نیز کسی تو را به خاطر باورهایت به زندان نخواند افکند و به دست دژخیم نخواهد سپرد!

در این سال ها چه در بالاترین و چه در فرند فید انسان هایی را یافته ام که می دانم هدف شان سرنگونی رژيم و به ارمغان آوردن آزادی های فردی است. خودم را یکی از آنها می دانم و می دانم تو هم یکی از همان ها هستی اما ای کاش خودت را باور می کردی!

نمی دانم اگر این بلا سر خود من آمده بود واکنشم چه بود و در پایان تصمیم به قصاص می گرفتم یا نه! نمی داتم خود من که با مجازات اسلامی مخالف هستم آیا می توانستم از این فرصت پیش آمده برای انتقام گیری چشم بپوشم؟ نمی دانم انگیزه ی آمنه چه بوده ولی تفاوتی هم نمی کند مهم این است که این حادثه نشان می دهد قصاص که برآمده از خوی یک انسان بدوی است در دوران نو کارکردی ندارد و اگر گاهی از آن استقبال می شود دلیلش این است که قانون برآمده از اسلام هیچ گزینه دبگری برای قربانی باقی نگذاشته است و او مجبور است یا آزادی مجرم را بپذیرد یا مقابله به مثل را.

در حقیقت قانون مجازات اسلامی بر این باور بنا شده است که حکومت می تواند با قلقلک دادن غریزه ی انتقام جویی که در هر فرد موجود است شخص خطاکار را در برابر قربانی قرار دهد و خود از عواقب آن در امان باشد و از سوی دیگر از آن به عنوان اهرمی برای جلوگیری از چنین اتفاقاتی در آینده استفاده کند زیرا باور بر این است که قصاص می تواند درس عبرت خشنی برای دیگران باشد!

آیا چنین است؟ گمان نمی کنم این گونه باشد زیرا تازه مدت کوتاهی است که در سراسر جهان مجازات های وحشیانه برچیده شده است و اگر بنا بود جنایت با اعمال چنین مجازات هایی متوقف شود دیگر نشانی از جنایت وجود نداشت! جنایت همیشه وجود داشته و خواهد داشت ولی دست کم می توان مجازات را به شکلی انسانی برگزید تا دست کم خود حکومت در دام وحشیگری اسیر نشود و آن را به جامعه منتقل نکند!

آمنه سپاسگزارم و من را به خاطر پیش داوری ام ببخش!

به خانه که می رسی دستت را می بوسی که تو را شرمنده نکرده است. به همسرت که از تو می خواهد به بیمارستان بروی می خندی و می گویی همه چیز رو به راه است!

کمی ودکا و چند مسکن… عمله ی روز به روشنفکر شب تبدیل می شود!

به هر حال برایم بسیار جالب بود حتا اگر از هر چیز سنتی متنفر باشم! از همه جالب تر چهره ی آمریکایی ها بود که همه خوشحال به نظر می رسیدند ولی نوعی شگفتی را هم در صورت شان می شد تشخیص داد!

به راستی اگر خامنه ای نبود من کی بودم… کجا بودم؟ گاهی فکر می کنم اگر او نبود من در ایرانی آزاد به سر می بردم؛ ایرانی که می شد در آن نفس کشید، امید داشت و به معنای واقعی کلمه زنده بود… ولی اکنون در این سر دیگر دنیا نشسته ام و روزی نیست که با شنیدن خبرهای ایران در شوک فرو نروم و از خود نپرسم یعنی این کشوری است که من می شناختم؟! آخر چگونه می توانم چیزهایی را که می بینم یا می شنوم باور کنم؟ آخر مگر ممکن است در ایران من چنین جنایاتی اتفاق افتد؟ آخر مگر ممکن است در کشوری که توان ساختن خانه برای بیگانگان را دارد شماری از مردم قدرت خریدن غذای بخور و نمیرشان، نان، را هم نداشته باشند؟! آخر مگر می شود در کشوری که ادعای چند هزار سال تاریخ را یدک می کشد و مدعی مالکیت فرهنگی پربار است نویسندگان و هنرمندان را یا از دم تیغ بگذرانند یا ناچار به تبعید خودخواسته نمایند؟ مگر می شود در ایرانی که قدمتی به اندازه تاریخ دارد ایرانی بودن جرم به شمار بیاید و میهن پرستی کفر؟ مگر می شود یک شبه روی تاریخ خط کشید تا آن را از ذهن ها زدود؟!

اگر خامنه ای نبود من در خاک خودم بودم، خاکی که مدام شخم می خورد ولی بذری جز مرگ و فقر و ترس در آن کاشته نمی شود. اگر خامنه ای نبود می شد به گونه ای آن خاک را بارور کرد تا میوه هایش لبخند واقعی را بر لبان مردمان سرزمینم بیاورد.  اگر خامنه ای نبود تا به زور سرنیزه دژخیمانش مردم را در انقیاد نگه دارد می شد کشوری داشت که در آن هم رای انسان ها با هم برابر بود و هم مسوولیت شان در برابر قانون. چه می گویم… اگر خامنه ای نبود قانون چیزی بود فراتر از خواست و اراده ی یک فرد یا گروه… اگر خامنه ای نبود قانون از تفکر و وجدان انسان آزاد بر می آمد نه از خودشیرینی های مشتی بزدل که خود را نماینده ی مردم می دانند!

اگر خامنه ای نبود می توانستم یک نویسنده تمام وقت باشم و یک مدرس پاره وقت. می توانستم داستان هایم را در سرزمین خودم و به زبان خودم منتشر کنم و با دانشجویانم بر سر این که چگونه باید از آزادی پاسداری کرد بحث نمایم.اگر خامنه ای نبود، اگر جمهوری اسلامی نبود، من هم می توانستم بخندم… می توانستم شاد بودن را بیاموزم… می توانستم به زندگی امید داشته باشم!

اگر خامنه ای نبود تو چه می کردی یا زندگی ات چگونه بود؟ این آغازی است برای یک بازی وبلاگی به نام ” اگر خامنه ای نبود” که از تمام دوستان وبلاگ نویسم دعوت می کنم به آن بپیوندند تا شاید آن اتفاقی که سال ها است منتظرش هستیم رخ دهد و سکوتی که دوباره برقرار شده است بشکند!

به راستی شما همچنان دارید از دوران طلایی خمینی حرف می زنید؟! حتا اگر تمام احترامی را که روزی برای شما قایل بوده ام به کار گیرم نمی توانم ننویسم که باید شرم کنید از همین مردم و همین آزادیخواهان. یعنی این مردم که چنین بی گناه، و برای رسیدن به مردم سالاری، به مسلخ رفتند اکنون باید از قصاب خویش پوزش بخواهند؟! شما از انحصار طلبی سخن می گویید و آن گاه انحصار طلبانه آزادی را آن گونه که خود می خواهید تفسیر می کنید؟! اصلا منظور شما از ولنگاری چیست که می گویید مردم ولنگاری نمی خواهند؟ شاید بخواهند شما از کجا می دانید؟ چه کسی به شما این اجازه را داده است که آزادی را این گونه تاویل کنید؟ چه کسی به شما اجازه داده آزادی را در حوزه دین محصور کنید؟ دو سال پیش در نوشته ای از شما خواهش کرده بودم دیگر وارد عرصه سیاست نشوید و به احترام تان “می” را نثار خاک کرده بودم، ولی اکنون نه می در کار است و نه خواهش… به شما هشدار می دهم اجازه ندارید پا بر خون کشته شدگان راه آزادی بگذارید و برای زنده نگاه داشتن نظامی که پایه هاش بر خون دلمه بسته مردم ایران استوار است دم از آشتی بزنید.

آشتی ای در کار نیست زیرا نه می بخشم و نه فراموش می کنم!