هنگامی که به گذشته نگاه می کنم حس می کنم یکی از دلایلی که موجب شد جنبش آزادیخواهی دچار رکود شود و به وضعیت کنونی برسد این بود که نه تنها به مرور زمان یگانگی مان در برابر جمهوری اسلامی را از دست دادیم، بلکه فراموش کردیم برای مبارزه با رژیم راه های گوناگونی وجود دارد که ما فقط بعضی از آنها را آزموده ایم. از آن بدتر این که هر گاه پیشنهادی ارایه شد یا به شکلی متعصبانه به دفاع از آن پرداختیم، و یا چون به کسانی که دوست شان نداشتیم تعلق داشت بی رحمانه به آن تاختیم!
بی تردید هنوز راه های بسیاری را نیازموده ایم و هنوز پیشنهادهای بر زبان نیامده بسیاری در ذهن های هر یک از ما وجود دارد که یا شهامت بر زبان آوردنش را نداشته ایم و یا جایی برای مطرح کردن آنها نیافته ایم. حال چه باید کرد همچنان صبر کنیم تا پیشنهادی ارایه شود و به دفاع از آن بپردازیم یا آن را مورد حمله قرار دهیم؟! پس خودمان چه… آیا خود ما در این مبارزه هیچ کاره هستیم و باید منتظر باشیم یک فرد شناخته شده پیشنهادی مطرح کند؟! آیا جنبشی که قرار است مردمی باشد نباید راه خود را از بین مردم انتخاب کند؟ اشتباه نشود… در پی نفی نیاز به وجود یک رهبر برای هماهنگ کردن فعالیت ها نیستم ولی به این نیز باور دارم که ما- به ویژه آنهایی که در داخل ایران هستند- می توانیم راهکارهایی برای گریز از این رکود بیابیم.
به دو دلیل به روی آزادیخواهان درون ایران تاکید می کنم: نخست این که دوستانی که در خارج از کشور هستند با مردم کوچه و بازار در تماس نیستند و حتا کسی مثل خود من که بیش از هفت سال از خروجش از ایران نمی گذرد با بسیاری از مسایل بیگانه شده است و دیگر آنها را درک نمی کند. دلیل دوم این است که هر پیشنهادی که به ذهن ما خارج نشینان برسد با اتهام این که «شما شرایط داخل را درک نمی کنید» مواجه شده، مورد پذیرش چندانی قرار نمی گیرد. این که آیا این اتهام درست است یا نه در حال حاضر اهمیت چندانی ندارد چرا که مساله اصلی رسیدن به یک هماهنگی چه در داخل و چه در خارج از کشور است.
اما هدف از نگارش این نوشته چیست؟ تصور کنید- نمی گویم چنین چیزی وجود دارد- فقط تصور کنید گروهی در پی بررسی پیشنهادها در جهت از رخوت به در آوردن جنبش آزادیخواهی هستند و می خواهند همه ی این پیشنهادها را به شکل یک همه پرسی اینترنتی در برابر افکار عمومی قرار دهند تا هر کدام که بیشتر مورد پذیرش قرار گرفت به شکل جدی در دستور کار جنبش قرار گیرد و همه افرادی که به هر شکل داعیه رهبری جنبش را دارند یا طرفداران شان آنها را شایسته رهبری می دانند از آن پیشنهاد حمایت کنند تا شاید دوباره به شرایطی که در سیاست آن را وضعیت انقلابی می نامند نزدیک شویم.
با توجه به آن چه گفته شد از همه ی نویسندگان وبلاگ ها، چه در داخل و چه خارج از کشور، و یا هر کسی که به گونه ای به اینترنت دسترسی دارد دعوت می کنم به بازی وبلاگی «گام بعدی» بپیوندند و بنویسند که از دید ایشان در شرایط کنونی و در آینده نزدیک چه گامی برای نزدیک شدن به روز سقوط جمهوری اسلامی می توان برداشت.
باز هم تاکید می کنم گروهی که از آن نام بردم لزوما وجود خارجی ندارد ولی کسی چه می داند… شاید هنوز باشند کسانی که خسته نشده اند و در جستجوی ایده های نو هستند!
