هذیان آخر هفته!

مثل روانی ها نشسته ام و به دیوار نگاه می کنم که: آخرش چی؟ یک جوری هم عزا گرفته ام که انگار جمهوری اسلامی رفته و حالا باید همه چیز را نوسازی کنیم و نمی دانیم از کجا باید آغاز کنیم. دروغ چرا… این پرسشی است که مدت ها است با آن کلنجار می روم ولی هرگز به نتیجه ای نمی رسم: چه چیزهایی را باید درست کرد؟ گاهی به قدری عصبانی می شوم که به خودم می گویم شاید اگر به هیچ چیز دست نزنیم و بگذاریم همه چیز همین گونه که هست بماند کمتر دردسر خواهیم داشت ولی دوباره این پرسش در مغزم شکل می گیرد که اگر این گونه است چرا باید رژیم را عوض کرد؟! مگر مشکل فقط خامنه ای یا کل جمهوری اسلامی است؟ مگر مشکل فقط نبود آزادی است؟ یعنی اگر خامنه ای و رژیمش ریق رحمت را با هم سر بکشند همه چیز درست می شود و ایران بهشت برین می شود؟! ای کاش این گونه بود… ولی، مشکل یا بهتر بگویم دشمن بزرگ تر از خامنه ای، زیرساخت های فرهنگی ما است؛ به ویژه آنهایی که در سی سال گذشته پدید آمده اند یا نمود بیشتری یافته اند. می دانم بسیاری از چیزهایی که قرار است روی آنها انگشت بگذارم و بگویم باید دگرگون شوند موجب رنجش خیلی ها خواهد شد ولی چاره چیست… اگر قرار است ایرانی بسازیم که لایق این تاریخ چندهزار ساله ای باشد که به آن می بالیم باید زودرنجی را کنار بگذاریم و به منطق روی بیاوریم.

یکی از چیزهایی که من آن را درست نمی دانم نظام آموزشی است. بی تعارف بی سوادی، و از آن بدتر، ساده انگاری در میان معلمان بی داد می کند. آموزگارانی را دیده ام که خودشان نمی توانند یک جمله ی بی غلط بنویسند و مسخره تر آن که نمی دانند چگونه باید سخن گفت! معلم زبان انگلیسی ای را دیده ام که جز دستور زبان، چیزی از انگلیسی نمی داند و نمی تواند بیش از دو سه جمله ی ساده را پشت سر هم بر زبان بیاورد. با معلم تاریخی دوست بوده ام که تخصص واقعی و عشق راستینش کشاورزی است. نمی خواهم ادامه بدهم؛ همه می دانیم چنین مشکلی وجود دارد و فقط شاید در درصد تعمیم آن با هم اختلاف نظر داشته باشیم. بیایید با چشم پوشی بسیار فرض کنیم یک درصد… آیا همین یک درصد کم است؟  و اما دانش آموزان! آیا واقعا می توان آنها را دانش آموز نامید؟ چشم غره نروید… خود من هم دانش آموز بوده ام و بسیار از مدرسه گریخته ام ولی نباید اندیشید چه چیزی من را از مدرسه فراری می داد؟ آیا خشکی احمقانه کلاس ها نبود؟ آیا سرکوب کردن پرسش ها نبود؟ چه چیز احمقانه ای در مدرسه وجود داشت که آقای صفایی، ناظم مدرسه، همه ی ما فراری ها را که در بوفه ی کتابخانه ی نزدیک مدرسه داشتیم مسایل فیزیک را به کمک هم حل می کردیم، غاقلگیر می کرد؛ و یا به عبارت بهتر خود غافلگیر می شد. اما این نسل آخری از دانش آموزان که من دیدم برای گرفتن نمره تن به هر کاری می دهند و از همه وقیحانه تر پیشنهاد رشوه است که بسیار رواج یافته است. باز هم می گویید یک درصد؟ ایرادی ندارد… یک درصد چهارده میلیون چقدر می شود؟ آیا همین ها وارد جامعه نخواهند شد؟ از همه بدتر کتاب ها هستند. این چگونه کتاب ریاضی، شیمی یا فیزیکی است که خود معلم ها نیز برای تدریس آن به کتاب راهنما نیاز داشته باشند و پاسخ همه ی مسایل را در آن جستجو کنند؟ شاید علوم محض خیلی خشک باشند ولی دیگر علوم چطور؟ آیا نمی توان کتاب ها را به گونه ای تالیف کرد که دانش آموز اندک علاقه ای احساس کند؟ برای مثال همین کتاب های فارسی… آیا هیچ متن مدرنی وجود ندارد که دانش آموز از خواندن آن لذت ببرد؟

گفتنی ها بسیار است و من امروز چنان تلخم که دوست دارم خدمت همه برسم: این چه ارتش یا پلیسی است که همه وامانده ها به ان هجوم می آورند؟ زمانی ارتش یا پلیس جای بهترین ها بود. کسی به دانشکده افسری یا پلیس می رفت که اندکی قابلیت در وجود او دیده می شد اما اکنون هر کس که نمی تواند به دانشگاه راه یابد آخرین شانسی که دارد نظامی گری است! و دانشکده های نظامی هم انگار دنبال افرادی می گردند که شهامت نه گفتن نداشته باشند. هر قدر توسری خور تر باشی بخت بیشتری برای ورود داری. هوش اصلا مهم نیست و اگر داشته باشی نادیده گرفته می شود. اگر عقده ی قدرت نمایی داشته باشی زیر پایت فرش قرمز پهن می کنند… و اگر هم آن قدر باهوش باشی که بتوانی با خنگ نمایی از همه ی خوان ها بگذری چنان دورت را دون صفتان گرفته اند که نمی توانی تکان بخوری یا اظهار وجود کنی! اگر دوست دارید باز هم یک درصد… باشد فقط یک درصد هستند پلیس هایی که رشوه می گیرند… فقط یک درصد هستند پلیس هایی که عقده خود نمایی دارند… فقط یک درصد هستند ارتشی هایی که ترسو هستند… فقط یک درصد هستند کسانی که برای حفظ موقعیت خود حاضرند شما را بکشند… آیا کم است؟

از بازار چیزی نگویم بهتر است… دروغ… دروغ… دروغ و دزدی. کل بازار همین است به علاوه ی مشتی پادو که دروغ ها را آبرومندانه تر تحویل مردم می دهند و دزدی ها رسمیت می بخشند.

کل شهر که بوی گند می دهد. نه بو به معنای واقعی آن… دارم از رفتار آدم ها با هم حرف می زنم. آیا می شود یک روز یک دعوا در خیابان نبینی؟ آیا می شود یک روز برای خرید از خانه خارج بشوی و صد بار فحش ندهی یا فحش نخوری؟ آیا می توانی روزی هزار بار منت این و آن را برای به دست آوردن چیزی که حق تو است نکشی؟ آیا می توانی روزی ده هزار بار برای به دست آوردن چیزی که حق تو نیست مجیز دیگران را نگویی؟ آیا در پس هذیان هایت هم می توانی تصور کنی کسی که در برابر تو ایستاده است یک انسان است نه یک دستگاه پول سازی یا یک بنگاه حل مشکلات و یا یک روسپی خانه ی سیار؟ آیا می توانی بفهمی وقتی زنت از آزادی حرف می زند معنی اش این نیست که می خواهد با دیگران بخوابد؟ آیا می فهمی وقنی شوهرت می گوید پول ندارم معنی اش این نیست که تو را دوست ندارد. آیا می فهمی وقتی آزادی را از زنت دریغ می کنی آزاد اندیشی را از آینده ی فرزندانت دزدیده ای؟ آیا می فهمی وقتی واژه ی ندارم را نمی فهمی شوهرت را به دزدی یا آدم فروشی هدایت می کنی؟

ایرادها یکی و دوتا نیستند… چیزهایی که باید دگرگون شوند صد تا و هزار تا نیستند… اصلا دیگر نمی دانم روی چه چیزی باید انگشت گذاشت زیرا به هر چیزی که انگشتم نزدیک می شود خودش است… ایراد دارد… اشتباه است. نمی دانم شاید ایراد از انگشت من است! همان بهتر که دوباره مثل روانی ها بنشینم و دیوار را نگاه کنم…